عضله قلب سه نوع عضله اصلی دارد: عضله دهلیزی ، عضله بطنی ، فیبرهای تخصص عمل یافته تحریکی و هدایتی (فیبرهای عضلانی قلب ماهیت سن سیتیال دارد).

عضله قلبی از نظر شکل، همانند عضله اسکلتی،مخطط است و مدت انقباض آن طولانی تر از عضله اسکلتی است. فیبرهای عضله قلب منشعب هستند و غشاءهای سلولی فیبرهای عضلانی در محل صفحات بینا بینی (Intercalated disks) به یکدیگر متصل می شوند. غشاء های سلولی در محل صفحات بینابینی به هم می چسبند واتصالات شکافی (gap junctions)ایجاد می کنند که امکان انتشار آزاد یونها را فراهم می کند. از این رو با تحریک یک نقطه در فیبر عضله پتانسیل های عمل ایجاد شده به آسانی از یک سلول عضله به سلول دیگر می رسند .

 قلب از دو سن سیتیوم مجزا تشکیل شده است : سن سیتیوم دهلیزی و سن سیتیوم بطنی و این جدایی دو سن سیتیوم از یکدیگر این اجازه را به قلب می دهد که دهلیزها مدت کوتاهی قبل از بطن ها منقبض شوند و این امر کارآیی پمپ قلب را بالا می برد.