براى اولین‌بار در سال ۱۷۹۶ ادوارد جنر در جهت واکسیناسیون اصولى برعلیه آبله فعالیت کرد. گرچه وى اولین کسى بود که مفیدترین واکنش متقابل را شناسائى کرد و آن را به‌کار برد، اما تصورى از جزئیات اصول ایمونولوژى امروزى نداشت. در واقع یک قرن کامل گذشت تا پاستور ما را قادر کرد تا به درک مسئله واکسیناسیون نزدیک شویم. او نه تنها منشأ بیمارى‌هاى عفونى را کشف کرد، بلکه ثابت کرد که محافظت در مقابل آنها از طریق تزریق میکروب‌هاى ضعیف شده که ایجاد بیمارى خفیفى مى‌کنند، امکان‌پذیر است. نتیجه این کار یک ایمنى فعال، قابل اعتماد و طولانى خواهد بود.

با این وجود، قدم قطعى در ایمن‌سازى انسان در سال ۱۸۸۵ برداشته شد، زمانى که پاستور در برخورد با ژوزف مایستر جوان که توسط سگى به شدت گاز گرفته شده بود براى درمان بعد از تماس (براى اولین بار در تاریخ) از واکسنى که در نخاع خرگوش کشت داده بود و تأثیر مثبت آن در سگ‌ها قبلاً به اثبات رسیده بود، استفاده کرد.

  • در سال ۱۸۹۶ رایت اولین واکسن کشته شده برعلیه تیفوئید را در انسان به کار برد.
  • در سال ۱۹۱۵ ویدال استفاده از یک واکسن سه‌گانه را که شامل باسیل ابرت و پاراتیفوئید A و B پیشنهاد کرد.
  • در سال ۱۸۸۴ کخ و یبریوکلرا (باسیل وبا) را کشف کرد 
  • و در سال ۱۸۹۲ فِرٌان و به‌دنبال او هافکین تلاش کردند تا ایمن‌سازى با باسیل زنده را انجام دهند.

اولین نتایج واکسیناسیون سیاه‌سرفه در سال ۱۹۲۳ توسط مادسون گزارش شد. پس از وى رامون توکسوئید دیفترى و به‌دنبال آن توکسوئید کزاز را کشف کرد. همزمان با این دو کالمت و گورین واکسن BCG را کشف کردند.

براى اولین‌بار در سال ۱۹۳۷ استفاده از واکسن آنفلوآنزا همزمان با واکسن تب زرد گزارش شد. بعد از آن واکسن‌هاى دیگرى ساخته شد، ولى تنها در سال ۱۹۴۹ بود که اندرسن، ولر و رابینز به امید پیدا کردن روش پیشگیرى ضدویروسى براى اولین‌بار ویروس را بر روى سلول‌هاى میمون یا انسان کشت دادند.

سال شمار تاریخ کشف واکسن‌هاى مورد استفاده انسان