وقتی سطح فشار خون از محدوده «پره هایپرتنشن» فراتر رود، بر اساس یک تقسیم بندی اولیه، از نظر شدت به پرفشاری خون مرحله 1 مرحله 2 تقسیم بندی می شود. در چنین مواردی مصرف دارو در بخصوص در بیماران دیابتی مشهودتر است. مطالعات متناقض می توانند برای پزشکان و بیماران گیج کننده باشند. به رغم تمامی اختلاف نظرها، درباره ضرورت کنترل فشار خون تردیدی وجود ندارد.

در حال حاضر، کمیته ملی مشترک پرفشاری خون توصیه می کند که بیماران نیازمند داروی کاهنده فشار خون ابتدا تحت درمان با یک دیورتیک تیازیدی وسپس با یک مهار کننده ACE، یک ARB، مسدود کننده بتا، یا مهارکنندۀ کانال کلسیم، و یا ترکیبی از این داروها قرار گیرند. این کمیته همچنین توصیه می کند که مبتلایان به پرفشاری مرحله 2 از ابتدا با دو دارو درمان شوند. مصرف یک دیورتیک تیازیدی به همراه یک داروی دیگر ترجیح دارد.

موارد زیر به طور مشخص قابل ذکر هستند:

داروهای زیادی در کاستن فشارخون مؤثرند، و دربارۀ این که دقیقا چه دارویی باید مصرف شود، پزشک و بیمار باید به توافق برسند.

اگر با یک دارو فشار خون بیمار کنترل نشود، دوز آن باید افزایش یابد یا داروی دیگری به آن اضافه شود. اگر به رغم مصرف چند دارو کماکان فشار خون کنترل نشود، علل پرفشاری ثانویه خون باید بررسی شوند.

بیمارانی که تحت درمان با داروهای کاهندۀ فشارخون هستند، باید دربارۀ مصرف داروهای بدون نسخه و داروهای گیاهی با پزشک یا داروساز مشورت کنند و از تداخلات بالقوه منفی آنها آگاهی یابند.

عوارض جانبی داروهای کاهنده فشار خون

داروهای کاهندۀ فشارخون عوارض جانبی بالقوه ای دارند. بیشتر این عوارض جانبی مختص یک خانواده دارویی هستند. یک عارضۀ ناشایع تمامی این داروها، «افت فشار خون» است. سالمندان بیش از دیگران دوره های افت فشار خون را تجربه می کنند، بخصوص هنگام بلند شن از جا و بعد از غذا خوردن. علایم به طور معمول شامل احساس گیجی یا سبکی سر برای مدت کوتاه هستند. گاهی با شروع دارو با دوز بسیار کم و افزایش تدریجی آن تا با دوز بسیار کم و افزایشش تدریجی آن تا سطح موثر این علایم کاهش می یابند.

افزایش تأثیرگذاری داروهای کاهنده فشارخون

شایعترین دلیل عدم تأثیر داروهای کاهنده فشار خون آن است که بیمار آنها را مرتب مصرف نمی کند. پرفشاری خون علایم چندانی ایجاد نمی کند و به همین دلیل احتمال فراموش شدن دارو زیاد است. لازم است خطرات قابل توجه بالا ماندن پرفشاری خون به بیمار گوشزد شوند. درصورتی که داروها درست مصرف می شوند و تأثیر لازم را ندارند، یا بیمار به عوارض جانبی داروها مبتلا شده باشد، عوض کردن داروها باید مد نظر قرار گیرد.

یک سوال مهم که از طرف بیماران پرسیده می شود آن است که آیا ممکن است بتوانند زمانی داروی کاهندۀ خون را برای همیشه قطع کنند؟

پاسخ این سؤال مثبت است. در صورتی که فشارخون حداقل به مدت یک سال تحت کنترل باشد، می توان دوز دارو را کاهش داد و حتی قطع کرد، اما این  کارباید کاملا تدریجی انجام شود. کاهش پلکانی دوز داروها اغلب در بیمارانی موفق است که تغییراتی در شیوۀ زندگی خود ایجاد کرده و آنها را ادامه داده اند.فشارخون بیمارانی که داروی شان به تدریج قطع می شود، کماکان باید به دقت پایش شود، زیرا ممکن است بعد از ماه ها یا سال ها، بخصوص در صورت عادات سالم زندگی، مجددا افزایش یابد.

 

منبع: pharmc.ir