نارسایی قلب که اغلب نارسایی احتقانی قلب (CHF) نیز نامیده می شود، وضعیتی است که در آن قلب قادر به پمپ خون برای تامین نیاز بافتها به اکسیژن و مواد غذایی نمی باشد. اما واژه CHFگمراه کننده به دلیل وجود تجربه احتقان ریه و محیطی ناشی از نارسایی قلب است و آن به وجود احتقان در HF اشاره دارد، پانل راهنمای موسسه تحقیق و سیاست مراقبت بهداشتی(AHCPR)، HF را به عنوان یک سندرم بالینی با علایم و نشانه های افزایش حجم مایع یا خونرسانی ناکافی بافت تعریف کرد. 

این علایم و نشانه ها زمانی رخ می دهد که قلب در تنظیم برون ده کافی در تامین نیاز بدن ناتوان می باشد. پانل راهنمای HF واژه نارسایی قلب را به دلیل اینکه بسیاری از بیماران مبتلا به HF احتقان ریه یا سیستمیک را نمایش نمی دهد، به کار بردن واژه HF را ترجیح داده و دلالت بر بیماری میوکارد قلب دارد که مشکل در انقباض قلب بوده اختلال در عملکرد سیستولیک (پر شدن قلب) اختلال در عملکرد دیاستولیک که ممکن است باعث احتقان ریه یا عروق سیستمیک شود یا نشود. برخی عوامل HF قابل بازگشت می باشند. اغلبHF یک تشخیص طولانی مدت است که با تغییر شیوه زندگی و مصرف دارو به منظور پیشگیری از بروز واقعه احتقان حاد درمان می گردد. 

تظاهرات بالینی به عنوان نتیجه ای از کاهش اکسیژن رسانی مغز، بیمار بطور افزاینده ای بی قرار و مضطرب می شود. بطور ناگهانی دچار تنگی نفس و احساس خفگی شده، دست بیمار سرد و مرطوب، ناخن ها سیانوزه(کبود) و پوست به رنگ خاکستری تغییر می کند. علاوه بر این، نبض ضعیف و سریع و وریدهای گردن متسع می شوند. سرفه های بدون وقفه همراه با خلط مخاطی فراوان دیده می شود. با پیشرفت ادم ریه، اضطراب و بی قراری افزایش یافته و بیمار دچار حالت گیجی و سپس استوپور می شود. تنفس سریع و پر سر و صدا و مرطوب است. سطوح اکسیژن(اشباع) بطور قابل توجهی پایین می آید. بیمار توسط مایع کف آلود خونی که از برونش ها و تراشه خارج شده از درون خفه می شود. این وضعیت نیاز به اقدام فوری دارد. بررسی و یافته های تشخیصی تشخیص از طریق ارزیابی تظاهرات بالینی ناشی از احتقان ریه میسر است. اغلب یک تصویر برداری از قفسه سینه به منظور تایید درگیری وریدهای ریه انجام شود. بروز ناگهانی علایم و نشانه های HF سمت چپ مثل سمع صدای رال ریه ها، ریه مرطوب (ادم ریه) بدون مدرکی دال بر HF سمت راست (مثل فقدان JVD، عدم وجود ادم در مناطق وابسته) ممکن است بر نارسایی دیاستولیک ناشی از ایسکمی دلالت داشته باشد. 

پیشگیری:

پیشگیری از ادم ریه مانند اکثر عوارض دیگر راحت تر از درمان است. در صورت بروز علایم و نشانه های احتقان ریه ، پرستار صداهای ریه را گوش می کند تا در مراحل اولیه بروز این عارضه به موقع شناسایی شود. سرفه خشک، کوتاه، شکایت از خستگی، افزایش وزن و کاهش فعالیت ممکن است از نشانه های زودرس پیشرفت ادم ریه باشند. ادم ریه در مراحل اولیه ممکن است با انجام اقدامات نسبتا ساده بر طرف شود. این اقدامات شامل قرار دادن بیمار در وضعیت نشسته قائم و آویزان کردن پاها و اجتناب از فعالیت زیاد و تنش عاطفی به منظور کاهش فشار کار بطن چپ می باشد. به بررسی برنامه درمانی و درک و رعایت این برنامه توسط بیمار نیاز است. اقدامات بلند مدت برای پیشگیری از ادم ریه باید متوجه رفع علت زمینه ای همان اختلال در عملکرد بطن و نارسایی بطن باشد. درمان طبی اقدامات بالینی بیمار مبتلا به ادم حاد ریه ناشی از نارسایی بطن چپ در جهت کاهش افزایش بار مایعات بدن، بهبود عملکرد بطن و افزایش تبادل تنفسی می باشد. این اهداف از طریق ترکیبی از دادن اکسیژن و درمانهای دارویی، حمایت تنفسی و مراقبت پرستاری حاصل می شود.

نویسنده: حسن شریفی

منبع : cardiacnursing.ir